Siberian Husky     Alaskan Malamute     Samojed     Pies grenlandzki    Alaskan Husky

ALASKAN HUSKY


Jeszcze całkiem niedawno na poczštku zaprzęgowej "ekspansji" w Pol­sce, kiedy znajomoœć tematu była mizerna, utarło się obiegowe twierdze­nie, że alaskan husky to po prostu mieszańce husky syberyjskiego i alaskan malamuta. Jeszcze do dziœ pokutuje to błędne twierdzenie, a do alaskan husky przywarło miano mieszańca, kundla. W rzeczywistoœci by poznać historię tych psów musimy cofnšć się do bardzo odległych czasów, kiedy ludy migrujšce z azjatyckiej Północy po­konały dzisiejszš cieœninę Beringa i skolonizowały północ Ameryki. Był to oczywiœcie długo trwajšcy proces. Ludy te przyprowadziły ze sobš psy ­służšce im jako zwierzęta juczne, pocišgowe, ale także jako "żywy pro­ wiant". Stopniowo psy dostosowywały się do warunków w jakich przyszło im pracować. WeŸmy chociażby rodzaj okrywy włosowej - na Dalekiej Półno­cy, pokrytej zlodowaciałym œniegiem, smaganej lodowatymi wiatrami psu potrzebny był gęsty i obfity włos, chronišcy także łapy. Im bardziej na po­łudnie, gdzie œnieg jest wilgotniejszy, długi włos stanowiłby tylko prze­szkodę, a nie udogodnienie, gromadzšc zbity œnieg. Dopiero końcowym etapem historii psów zaprzęgowych, prawie nam współczesnym, bo datujšcym się na lata 30. XX w. jest rozdział hodowli psów północnych na hodowlę stawiajšcš sobie za zadanie uzyskanie pożš­danego wyglšdu zewnętrznego, a więc ukierunkowanš na uzyskanie wy­równanej rasy psów w rozumieniu kynologicznym, oraz psów typowo użyt­kowych, gdzie najważniejszego kryterium nie stanowi wyglšd zewnętrzny lecz zdolnoœć do okreœlonej pracy. Tak powstały współczesne alaskan malamuty, syberyjskie husky, a tak­że rasa w sensie użytkowym czyli alaskan husky, których nazwa oznacza po prostu psy zaprzęgowe z Alaski. To właœnie z myœlš o ich zachowaniu (bowiem z chwilš rozpowszechnienia sań motorowych, psom tym groziło wyginięcie) powstał tak podziwiany przez "zaprzęgowców" wyœcig Iditarod. Zmiana sposobu użytkowania - z psów pokonujšcych wielkie odległo­œci cišgnšc znaczne ładunki na psy wykorzystywane do wyœcigów - spo­wodowała również zmianę eksterieru. Ciężkie psy nie mogły już sprostaćwymaganiom, jakie stawiał przed nimi sport. Selekcja pod kštem wyœci­gów, prowadzona na bazie miejscowego pogłowia psów zaprzęgowych dała współczesnego alaskan husky. Miłoœnicy tych psów w Ameryce twierdzš, że to właœnie pierwotne alaskan husky były bazš, z której metodš selekcji wyhodowano obecnego alaskan malamute i syberyjskiego husky.Przypo­mnijmy tu postać historycznš, która pojawia się także w ksišżkach Jacka Londona, wielkiego miłoœnika Dalekiej Północy, a mianowicie Malamute Kid'a, który - zgodnie ze swoim przydomkiem - posiadał zaprzęg malamu­tów, ale ponieważ psy te pochodziły znad rzeki Mc Kenzie, mówiono o nich, jak już wspominałyœmy, Mc Kenzie River Husky.... Alaskan husky powinien mieć głębokš klatkę piersiowš, silny zad, moc­ nš, dobrze ukštowanš łopatkę oraz proporcje tułowia umożliwiajšce wy­dajny ruch zarówno w kłusie, jak i w galopie, a więc nie może być to pies krótki. Większoœć z nich ma włos krótszy niż typowy włos północnego szpic ca, ale posiadajšcy obfity podszerstek. Nie ma tu preferencji "kolorystycz­nych", ale często można spotkać osobniki o oczach niebieskich lub niebie­sko-bršzowych. Przeciętna waga wynosi: u suk od 16 do 22 kg, u psów od 20 do 27 kg. Hodowcy alaskan husky posiadajš dla swoich psów "prywat­ne" rodowody, w których figurujš nawet bardzo odlegli przodkowie. W takim rodowodzie często wyszczególnione sš największe osišgnięcia wyœcigowe psa. Mimo wszystkich "udoskonaleń" alaskan husky pozostał jednak psem Północy. O jego zaletach jako psa zaprzęgowego œwiadczy choćby fakt, iż w skali œwiata większoœć psów pracujšcych w zaprzęgach to alaskan husky (na Alasce i w Kanadzie żyje ponad 350 000 tych psów!), a w Europie, gdzie głęboko zakorzenione sš tradycje hodowli psów rasowych, rodowo­dowych, alaskan husky stanowiš blisko 50% zaprzęgów.