Siberian Husky     Alaskan Malamute     Samojed     Pies grenlandzki    Alaskan Husky

PIES GRENLANDZKI


Pies Grenlandzki jest najbar­dziej wytrzymałym psem zaprzę­gowym. Jest stosunkowo najmniej zżyty z człowiekiem, dlatego jest trud­nym i samodzielnym siłaczem. W za­przęgu jest szybszy od Alaskan Malamuta. Pracował przez cały rok w surowym arktycznym klimacie. Jest odporny na warunki atmosferyczne, wytrwały i bardzo silny Odznacza się najlepszš kondycjš, zdrowiem, siłš, wytrzymałoœciš oraz najmniejszymi wymaganiami z wszystkich psów zaprzęgowych. W stosunku do ludzi jest przyja­cielski, ale też potrafi być stróżem i obrońcš swego pana. Przejawia sil­ny instynkt łowiecki, a w stadzie za­chowuje twarde zasady hierarchii. Je­œli właœciciel potrafi w umiejętny spo­sób podporzšdkować go sobie, wów­czas współpraca między nimi układa się prawidłowo. Jest psem łagodnym i uczuciowym, o żywym tempera­mencie, wytrwały w pracy i nieufny wobec obcych. Wykorzystywany był do cišgnięcia łodzi rybackich i sań. Jest psem niezależnym i pełnym god­noœci. Słynny badacz Arktyki Mac Millan prowadził zaprzęg psów, które biegły 160 km bez przerwy, co zaję­ło im mniej niż 18 godzin. Dowódca drugiej ekspedycji Grinnella dr Elisha Kent Kane używał zaprzęgu 6 psów, które ciš­gnęły przez dwa tygo­dnie nałado­wane do pełna sanie na odległoœć przekracza­jšcš 1200 km. Załado­wane sanie ważyły po­nad 300 kg, czyli na jed­nego psa przypadało 50kg.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Pies grenlandzki jest bardzo silnym szpicem polarnym, tak zbu­dowanym, że może zdobyć się na wytrwałoœć koniecznš w twardej pracy psa pocišgowego w warunkach arktycznych,

GŁOWA:
Czaszka szeroka, lekko wysklepiona. Stop podkreœlony, ale nie stromy. Nos latem musi hyc czarny, zimš może być cielisty. Kufa .silna, klinowata, szeroka u nasady zwęża się w stronę nosa, lecz nie jest spiczasta. Grzbiet nosa od nasady do czubka dosyć szeroki. Fafle cienkie i napięte. Zęby/zgryz.: niezwykle silne, zgryz nożycowy, Oczy preferowane ciemne, lecz mogš być dostosowane do bar­wy sierœci; lekko ukoœne, ani wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone ; swobodny nieustraszony wyraz. Uszy raczej małe, trójkštne, o zaokršglonych czubkach; noszo­ne wyprężone prosto.

SZYJA:
Bardzo mocna i raczej krótka.

TUŁÓW:
Wysokoœć w kłębie jest nieco mniejsza od długoœci ciała; tułów bardzo mocny i dobrze umięœniony. Grzbiet prosty. lędŸwie proste i szerokie, Zad lekko opadajšcy. Klatka piersiowa bardzo obszerna. Brzuch leży na jednej linii z klatkš piersiowš, nie jest podciš­gnięty.

OGON: Gruby i raczej krótki; osadzony wysoko i noszony ciasno zwi­nięty nad grzbietem.

KOŃCZYNY: Kończyny przednie widziane od przodu sš całkowicie pro­ste; silnie umięœnione; ciężka budowa kostna. kłykcie swobodnie poruszajšce się. Lecz przylegajšce do tu­łowia. Kończyny tylne oglšdane od tyłu sš całkowicie proste: lekko katowane; silnie umięœnione; budowa kostna ciężka. Staw skokowy szeroki i mocny.

STOPY:
Raczej grube, mocne, zaokršglone z silnymi pazurami i odpor­nymi opuszkami.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: okrywa włosowa musi być podwójna: gesty i miękki podszerstek oraz gęsty, gładki i szorstki włos okrywowy bez kędzio­rów i fal. Włos na głowie i nogach, jest raczej krótki, na tułowiu raczej długi; bogaty i długi na spodzie wyglšdajšcego puszyœcie ogona. Umaszczenie: dozwolone wszelkiego rodzaju umaszczenia, tak jedno- jak i wielobarwne z wyjštkiem albinizmu; albinosy sš dyskwalifikowane.

WIELKOŒĆ:
Wysokoœć w kłębie:
psy - 60 i więcej cm,
suki - 55 i więcej cm.

BŁĘDY:
Każde odchylenie od przedstawionego opisu jest błędem, karanym przy ocenie zależnie od ciężkoœci i stopnia odchy­lenia..



UWAGA:

Psy muszš mieć widoczne dwa normalnie wykształcone jš­dra, znajdujšce się całkowicie w worku mosznowym.