Siberian Husky     Alaskan Malamute     Samojed     Pies grenlandzki    Alaskan Husky

Husky Syberyjski


Husky syberyjskie pochodzš ze wschodniopółnocnych obszarów Syberii. Przez wieki żyły w izolacji od innych psów wœród tamtejszych plemion Czukczów, Konaków, Kamczadalów, Jagiakirów. Dzięki temu doskonale zachowały swe pierwotne cechy. Ze swe-go siedliska - Kołymy - wywiezione zostały dopiero w 1908 roku przez rosyj skiego handlarza futer na kontynent amerykański. Przed tysišcami lat tereny te zamieszkiwane przez pierwotne plemiona były cieplejsze i bardziej przyjazne łowiectwu. Dopiero około 3000 lat temu klimat uległ znacznemu ochłodzeniu i Czukcze zaczęli wykorzystywać psy do cišgnięcia sań. Pilnowały domostw, pracowały z myœliwymi i towarzyszyły dzieciom. Dla zdobywania pożywienia plemiona musiały często przemieszczać się na duże odległoœci, a psy służyły im do cišgnięcia upolowanej zwierzyny. Husky zachowały podobieństwo do wilków nie tylko w utrzymywaniu hierarchii stada, ale również w wyciu o wschodzie i zachodzie słońca. Dobrze współpracujš z innymi psami. Sš przyjacielskie w stosunku do ludzi, potrzebujš dużo ruchu, wykazujš silne skłonnoœci do kłusownictwa. Mało wymagajšce, łatwe w pielęgnacji, dobrze czujš się poza domem, wierne, wytrzymałe, szybkie, łatwo się adaptujš, pojętne, lubiš dzieci. Psy inteligentne o dużym temperamencie, ciekawskie, sprytne, nie znoszš przemocy fizycznej. Odznaczaj š się zapałem do pracy. Posiadajš wrodzone cechy rozpoznawania bezpiecznej drogi po œniegu i lodzie, zwłaszcza w czasie burzy œnieżnej. Majš doskonałš pamięć wzrokowš. Potrafiš zawsze odnaleŸć drogę powrotnš, którš już raz I przeszły. Nie biegajš kłusem ani galopem tylko stępem albo drobiš. Sš naj szybszymi spoœród wszystkich ras psów zaprzęgowych. Odznaczajš się niezwykłš zaciętoœciš, wytrzymałoœciš, uwielbiajš szybko biegać. Nie agresywne w stosunku do człowieka, przyjazne, niekłopotliwe. Majš niezależny charakter i nie bardzo przywišzujš się do jednego pana. Wymagajš silnej ręki, agresywne wobec innych psów, Żywe, przebiegłe, złoœliwe, ale serdeczne. Potrzebujš intensywnej, stałej aktywnoœci. Pozostawione bez wysiłku i ruchu tracš równowagę psychicznš i fizycznš. Lubiš mieć stały kontakt z człowiekiem. Sš posłuszne osobom, które potrafiš narzucić im swojš wolę. W USA husky pojawiły się na przełomie XIX i XX w, gdzie natychmiast zauważono ich zalety, Gdy zaczęto organizować wyœcigi, husky od razu zaczęły wieœć prym wœród innych psów. Na wyœcigach w Sweepstake na dyatansie 408 mil w zawodach AU-Alaska królowały husky, a w 1909 r. biegały już pod nazwš husky syberyjskie. W 1919 r. na tychże zawodach startowały już trzy zaprzęgi husky syberyjskich, dochodzšc do mety jako pierwsze, co dowiodło, że husky sš nie tylko szybkie, ale i wytrzymałe. Na poczštku XX w. w wyœcigach Sweepstake Race również triumfowały husky. Amerykański "Kennel Club" pierwsze husky zarejestrował w 1930 r, a dwa lata póŸniej uznane zostały przez "United Kennel Club". FCI uznało psy rasy husky w 1966 r. Kanadyjski Klub Kynologiczny poczštkowo opisuje husky jako psy dorodne, ale szybko się poprawia, i w 1927 r. opisuje je jako psy wyjštkowe, niepowtarzalne, urokliwe, przyjazne, a w sytuacjach ekstremalnych niezawodne. Leonard Seppala w 1925 r. podczas epidemii dyfterytu w pamiętnym wyœcigu o życie dostarczył do osady N orne na Alasce szczepionkę, dzięki której opanowano epidemię i uratowano wiele; istnień ludzkich. To zdarzenie wy- j kreowało husky na prawdziwych] bohaterów, dało tej rasie popular- 1 noœć i miłoœć Amerykanów. 1 W latach 1960-1970 w Ame- ] Tyce powrócono po dłuższej prze- 1 rwie do kontynuowania wyœcigów. ] Gerry Bauer z przewodnikiem] Chakwacheesh, który prowadził 1 zaprzęg składajšcy się z 2 suk i 10 , psów twierdził, że jego lider na każ- ( dy sygnał reagował błyskawicznie, oraz potwierdzał jego odwagę i wiernoœć. Mówił, że na trasie jest przezorny, posiada ambicję i zawziętoœć sportowš, nadaje tempo i potrafi mobilizować słabsze psy do dodatkowego wysiłku. Zaprzęg prowadzi ekonomicznie, bez ingerencji przewodnika. Szuka w trudnym terenie obejœcia przeszkód i potrafi zwietrzyć niebezpieczeństwo. W 1971 r. kanadyjczyk Bill Corpenter i Bob Roades zorientowali się, że husky grozi wyginięcie. Poszukiwania psów rozpoczęli wœród myœliwych i w cišgu kilku lat w różnych rejonach północnej Kanady znaleŸli około 250 psów, z czego 41 zakwalifikowali jako psy czystej rasy. W Jellowhnife w Kanadzie założono hodowlę, gdzie prowadzono badania celem utrzymania charakterystycznych cech tej rasy. Husky do Europy trafiły poprzez Anglię w połowie XX wieku. PielWsze kluby husky w Anglii założono w 1977 roku.

WRAZENIE OGÓLNE:
Husky syberyjski jest œredniej wielkoœci psem pracujšcym, szybkim, lekkonogim, swobodnym i eleganckim w ruchu. Na pochodzenie nordyckie wskazuje doœć zwarty tułów, gęsto owłosione ciało, stojšce prosto uszy i mocno owłosiony ogon. Charakterystyczny chód jest płynny i swobodny. Husky jest - tak jak dawniej - zdolny do wykonywania swojego pierwotnego zadania psa pocišgowego i cišgnięcia lżejszych ładunków w umiarkowanym tempie na dużych odległoœciach. Proporcje i kształt ciała odzwierciedlajš podstawowa równowagę siły, prędkoœci i wytrwałoœci. Psy sš samcze, ale nigdy nie grubej budowy, suki sš samicze, lecz nie słabo zbudowane. Husky w dobrej kondycji z dobrze wykształconymi, napiętymi mięœniami nie ma nadwagi.

WIELKOSC,PROPORCJE,MASA:
Wysokoœć w kłębie: psy- 53,34-59,69cm (21-23,5 cala), suki - 50,80-55,88cm (20-22 cale), Waga: psy - 20,4-27,2kg (45-50 fumów), suki- 15,9-22,7kg (35-50 funtów).
Waga jest proporcjonalna do wysokoœci w kłębie. Wymienione wielkoœci i wagi oznaczajš tylko wartoœci graniczne, nie preferujšc krańcowoœci. Nadmiernie silne koœci i nadwaga winny być ukarane. Długoœć ciała, mierzona od stawu ramiennego do guza kulszowego nieco przewyższa wysokoœć w kłębie. Wady dyskwalifikujšce: psy ponad 59,69cm i suki ponad 55,88cm.

GLOWA:
O wyrazie przenikliwym, lecz przyjacielskim, ciekawskim, a nawet szelmowskim.

Oczy migdałowate, œrednio rozstawione i lekko ukoœne. Bršzowe lub niebieskie, przy czym do zaakceptowania jest jedno oko bršzowe, a jedno niebieskie. Wady: oczy ustawione zbyt ukoœnie lub zbyt blisko siebie.

Uszy œredniej wielkoœci, trójkštne, stojšce, blisko siebie i wysoko osadzone. Grube, gęsto owłosione, z tylu lekko wysklepione, stojšce prosto, z lekko zaokršglonymi, wyprostowanymi czubkami. Wady: uszy za duże w stosunku do głowy, za szeroko rozstawione, nie całkiem prosto stojšce.

Czaszka œredniej wielkoœci, proporcjonalna do tułowia, z zaokršglonym wierzchem, zwężajšca się od najszerszego miejsca w stronę oczu. Wady: głowa zbyt ciężka, bez wdzięku, zbyt delikatnie rzeŸbiona.

Stop dobrze zaznaczony; grzbiet nosa od stopu do czubka nosa prosty. Wady: niedostatecznie zaznaczony stop.

Kufa œredniej długoœci, tzn. odległoœć od czubka nosa do stopu jest równa odległoœci od stopu do potylicy. Œrednio szeroka zwęża się stopniowo ku nosowi, jednakże nie kończy się spiczasto lub szeroko. Wady: kufa za delikatna lub za gruba, za długa lub za krótka.

Nos U psów szarych, płowych i czarnych - czarny; u miedzianych - wštrobiany; u czysto białych może być cielisty. Dopuszczalny jest tzw. "nos œniegowy" - z różowymi pręgami. Fafle dobrze pigmentowane i ciasno przylegajšce. Uzębienie: Zgryz nożycowy. Wady: każde odchylenie od zgryzu nożycowego.

SZYJA, LINIAGÓRNA,TULÓW:
Szyja œredniej długoœci, wysklepiona, w spokoju dumnie uniesiona. W kłusie tak wycišgnięta, ze głowš noszona jest lekko do przodu. Wady: szyja za krótka i gruba; szyja za długa.

Klatka piersiowa głęboka i silna, lecz niezbyt szeroka; najniższy punkt Leży bezpoœrednio za lub na równej wysokoœci z łokciami. Zebra przy kręgosłupie dobrze wysklepione, na bokach Raczej płaskie, co umożliwia swobodę ruchu. Wady: klatka piersiowa zbyt szeroka; klatka piersiowa beczkowata; zebra zbyt płaskie lub słabe. ,

Grzbiet prosty i silny, z linia górna przebiegajšca poziomo od Łopatki do zadu. Œredniej długoœci, ani zbyt krótki, ani nadmiernie długi. LędŸwie napięte o suchym umięœnieniu, węższe od Klatki piersiowej lekko wysklepione. Zad opadajšcy, jednak Nigdy tak stromo, by krępować posuw tylnych kończyn. Wady: grzbiet słaby lub słabo zwišzany; grzbiet wysklepiony, linia górna spadzista.

Ogon dobrze owłosiony, w kształcie lisiej kity, osadzony tuz pod linia górna; u psa o napiętej uwadze noszony nad grzbietem w eleganckim sierpowatym luku. Ogon nie powinien być przy tym skręcony ani na jedna ani na druga stronę ciała, ani płasko zarzucony na grzbiet. U stojšcego spokojnie psa normalny jest ogon zwisajšcy. Włos na ogonie œredniej długoœci, jednakowo długi ze wszystkich stron, co nadaje mu wyglšd okršglej szczotki. Wady: ogon zarzucony na grzbiet lub zakręcony; ogon bardzo puszysty, osadzony za nisko lub za wysoko.

KOŃCZYNY: Kończyny przednie: Łopatka dobrze ułożona ku tyłowi. Ramie od stawu barkowego do łokciowego skierowane nieco ku tyłowi nie jest prostopadle do ziemi. Mięsnie i więzadła, łšczšce łopatkę z klatka piersiowa napięte i dobrze wykształcone. Wady: łopatki strome, łopatki luŸne. Kończyny przednie oglšdane od przodu umiarkowanie szeroko rozstawione, równoległe i proste; łokcie ciasno przylegajš do tułowia, nie sš ani wciœnięte, ani odstajšce. Oglšdane z boku œródręcza skierowane sš lekko do przodu; stawy nadgarstkowe silne, lecz elastyczne. Koœci mocne, lecz nie ciężkie. Długoœć od łokcia do ziemi nieco większa niż odległoœć od łokcia do grzebienia łopatki. Wilcze pazury kończyn przednich musza być usunięte. Wady: słabe œródręcze; zbyt ciężkie koœci; postawa zbyt wšska lub zbyt szeroka; odstajšce łokcie. ~ owalne, lecz nie wydłużone, œredniej wielkoœci, zwarte i dobrze owłosione miedzy palcami i poduszkami. Poduszki twarde i grube. W normalnej postawie stopy nie sš skierowane ani na zewnštrz, ani do wewnštrz. Wady: miękkie lub rozczapierzone palce; łapy zbyt dużej bez wdzięku, za małe i delikatne; postawa szpotawa lub rozstawna. Kończyny tylne oglšdane od tylu ustawione równoległe umiarkowanie szeroko. Uda dobrze umięœnione i silne, kolana dobrze katowane, stawy skokowe dobrze zarysowane i nisko osadzone. Wilcze pazury - o ile sš - powinny być usunięte. Wady: wyprostowane kolana; postawa krowia; postawa zbyt wšska lub zbyt szeroka.

OKRYWAWLOSOWA:
Włos: husky syberyjski ma podwójnš okrywę włosowš œredniej długoœci o wyglšdzie pięknego futra, lecz nie tak długa, aby zacierała wyraŸne linie zewnętrzne psa. Podszerstek miękki i gesty dostatecznie długi, aby podeprzeć włos okrywowy. Dłuższe, sztywne włosy pokrywowe sš proste i trochę przylegajšce, ani szorstkie ani odstajšce wprost od ciała. Normalna rzeczš jest brak podszerstka w okresie linienia. Wyrównywanie wšsów oraz włosów miedzy palcami i wokół łap jest dozwolone, aby podkreœlić wypielęgnowany wyglšd psa. Trymowanie włosów we wszelkich innych miejscach jest niewybaczalne i musi być ostro karane. Wady: długi, szorstki lub kosmaty włos; struktura włosa zbyt twarda, zbyt jedwabista; sierœć trymowana poza dozwolonymi miejscami. Umaszczenie: dozwolone sš wszelkie kolory od czarnego do czysto białego. Zwykła jest, niespotykana u innych ras, różnorodnoœć rysunku na głowie, włšcznie ze zwracajšcym uwagę typowym wzorem.

RUCH:
Krok jest pełen swobody i wyraŸnie łatwy. Husky syberyjski jest żwawy i lekkostopy. Na ringu wystawowym trzeba go prezentować na luŸno zwisajšcej lince w umiarkowanie szybkim kłusie, aby pokazać dobry wysięg i odbicie. Poruszajšcy się husky oglšdany od przodu nie pokazuje zbieżnego chodu; jednakże biegnšcy szybko kieruje kończyny stopniowo ku œrodkowi tak, ze stopy stawia w jednej linii, dokładnie pod osiš podłużnš ciała. Kiedy odciski łap pokrywajš się, kończyny przednie i tylne poruszajš się prosto bez skręcania łokci czy kolan nazewnštrz lub do wewnštrz. Nogi poruszajš się równolegle. Linia górna w ruchu pozostaje napięta i prosta. Wady: krok krótki, podrygujšcy, niespokojny, ociężały lub toczšcy; Chód krzyżowany lub ukoœne stawianie kończyn;" krok kraba".

TEMPERAMENT:
Husky syberyjski jest przyjacielski, łagodny, czujny, towarzyski. Nie wykazuje instynktu posiadania własnoœci, charakterystycznego u psa stróżujšcego; nie jest nadmiernie nieufny w stosunku do obcych, ani agresywny wobec innych psów. Od dorosłego psa należy oczekiwać pewnej powœcišgliwoœci i godnoœci. Jego inteligencja, ustępliwoœć i zapal czyniš z niego przyjemnego towarzysza i chętnego pracownika.

STRESZCZENIE:
Najważniejsze cechy rasy husky syberyjskiego to œrednia wielkoœć, odpowiednio silny koœciec, harmonijne proporcje, lekki, swobodny ruch, prawidłowa okrywa włosowa, ładna głowa i ładne uszy, poprawny ogon i dobry charakter. Karać należy ciężki koœciec, nadmierna wagę, zwišzany lub ciężki chód, długi i szorstki włos. Husky syberyjski nie powinien wyglšdać tak ciężko lub potężnie jak pies pocišgowy, ani tak lekko i delikatnie jak pies wyœcigowy. Psy i suki musza sprawiać wrażenie bardzo wytrzymałych. Poza wymienionymi wadami sš wady morfologiczne, wspólne wszystkim rasom, tak samo niepożšdane u husky jak i innych ras, nawet gdy nie zostały tu wymienione.

UWAGA:
Psy musza mięć dwa normalnie wykształcone jšdra znajdujšce się całkowicie w worku mosznowym.