Siberian Husky     Alaskan Malamute     Samojed     Pies grenlandzki    Alaskan Husky

Alaskan Malamute


Wœród uzdolnionego i zaradnego indiańskiego ludu Inuit żyło plemię Malamutów zamieszkujšce zachodniš Alaskę. Byli koczujšcymi myœliwymi i rybakami przenoszšcymi swój dobytek na wcišż nowe tereny łowieckie. Cišgłe przemieszczanie się na dużych przestrzeniach wymagało œrodka transportu silnego, lecz niekoniecznie szybkiego. Jedynš możliwoœciš były duże silne psy, które w zamierzchłych czasach przywędrowały z ludem koczowniczym z Azji. Od plemienia i miejsca jego zamieszkania przyjęto nazwę tego największego ze szpiców północy Alaskan Malamuta. Trudne warunki alaskańskie mogły przetrwać tylko psy najodporniejsze. Osiedlajšcy się na Alasce Europejczycy również hodowali te psy, jednak z czasem z zanikiem działalnoœci pionierskiej zaczęła spadać ich popularnoœć. Dopiero gdy zaczęto zajmować się wyœcigami psich zaprzęgów powrócono do hodowli tych psów. Malamut posiada dużš wytrzymałoœć i względnie dużš szybkoœć. W arktycznym klimacie potrafił cišgnšć duże ciężary po nierównym terenie bardzo œnieżnym i oblodzonym. Jest psem łagodnym, lojalnym, oddanym człowiekowi, ale nie bardzo toleruje inne psy. Mocna budowa ciała idzie w parze z siłš i spokojem. Obecnie jest cenionym psem do towarzystwa. Nie jest to pies jednego pana oraz nigdy nie jest całkowicie posłuszny, wymaga konsekwentnego postępowania. Jest natomiast ufny, opanowany i odważny. Wymaga dużo ruchu i pracy. Jest wytrwałym długodystansowcem. Wzbudza respekt swoim silnym wyglšdem i kojarzy się bardziej z siłš niż szybkoœciš. Znudzony wyje i kopie głębokie doły.

WRAZENIE OGÓLNE:
Alaskan malamute, jeden z najstarszych arktycznych psów pocišgowych, jest potężnym i solidnie zbudowanym psem, o głębokiej klatce piersiowej i mocnym, dobrze umięœnionym tułowiu. Malarnut, stojšc pewnie oparty na poduszkach łap, wywołuje wrażenie aktywnoœci i dumy w postawie, głowa wzniesiona i czujnymi oczami, zdradzajšcymi zainteresowanie II i ciekawoœć. Głowę ma szeroka. Uszy trójkštne i wzniesione, Podczas nasłuchiwania. Masywna kufa tylko lekko zwęża się od Nasady do nosa. Nie jest ani spiczasta ani długa, jednakże i nie œcięta. Szatę ma gruba, o twardej, ochronnej okrywie włosowej, dostatecznej długoœci, by chronić wełnisty podszerstek. Malarnuty maja różne umaszczenie. Znaczenia częœci twarzowej, na które składa się nakrycie głowy, cala biała twarz albo twarz białš strzałkš i/lub z maska sš cecha wyróżniajšca. Obficie owłosiony ogon noszony jest ponad grzbietem i ma wyglšd falujšcego pióropusza. Malamut musi być psem grubo koœcistym o prawidłowych kończynach, dobrych łapach, głębokiej klatce piersiowej i potężnych łopatkach, musi posiadać wszystkie fizyczne cechy niezbędne do skutecznego wykonywania swojej pracy. Chód jego, nie wykazujšc zmęczenia, musi być stabilny, Wyważony i całkowicie wydajny. Nie jest to pies przeznaczony do udziału w wyœcigach psich zaprzęgów, nie został stworzony, by brać udział w próbach szybkoœci. Malarnut został ukształtowany, by znamionować sile i wytrzymałoœć, i którakolwiek z cech danego egzemplarza, włšczajšc w to jego temperament, kolidujšca z owym celem ma być uznawana za najpoważniejsza wadę.

WAZNE PROPORCJE:
Głębokoœć klatki piersiowej, której najniższy punkt znajduje się dokładnie za przednimi kończynami, na wysokoœci łokci, wynosi w przybliżeniu tyle co polowa wysokoœci psa w kłębie. Długoœć tułowia, mierzona od stawu barkowego do wyrostka kulszowego jest większa niż wysokoœć psa w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Alaskan malamute, będšc czułym i przyjaznym nie jest psem "jednego właœciciela". Jest lojalnym, oddanym towarzyszem, skorym do zabawy, lecz generalnie w wieku dojrzałym robi wrażenie swoja godnoœciš w zachowaniu.

GLOWA: Szeroka głęboka, ani ordynarna, ani niezdarna, lecz pozostajšca w proporcji do wielkoœci psa. Jej wyraz jest łagodny i zdradza czułe usposobienie.

Mózgoczaszka: Czaszka szeroka i umiarkowanie zaokršglona pomiędzy uszami, Stopniowo zwęża się i spłaszcza na szczycie ,gdy zbliża się do oczu, zaokršglajšc się znów ku policzkom. Pomiędzy oczami znajduje się lekka bruzda. Górne linie czaszki i kufy lekko załamujš się w dół od linii prostej, gdzie się łšczš. Stop płytki.

Trzewioczaszka:

Nos w kolorze szaty, z wyjštkiem psów rudych, nos, wargi i obwódki oczu czarne .Bršzowy dopuszczalny u psów rudych. Jaœniejszy pršżkowany tzw. "œnieżny nos" jest do zaakceptowania. Kufa duża i masywna w proporcji do wielkoœci czaszki, lekko Zwęża się i spłyca od miejsca, gdzie łšczy się z czaszkš do nosa. Wargi œciœle przylegajšce.

Szczeki/uzębienie: szerokie z dużymi zębami. Zgryz nożycowy. Zarówno tyłozgryz jak i przodozgryz jest wadš. Policzki umiarkowanie płaskie.

Oczy skoœnie osadzone, bršzowe, migdałowatego kształtu, œredniej wielkoœci. Błękitne oczy sš wada dyskwalifikujšca.

Uszy œredniej wielkoœci, lecz małe w proporcji do głowy. Majš trójkštny kształt lekko zaokršglone końce. Szeroko osadzone na zewnętrznych, tylnych krawędziach czaszki w jednej linii z górnym kšcikiem oka, co sprawia, ze uszy, kiedy sš podniesione, robiš wrażenie odstajšcych. Wzniesione uszy sš lekko skierowane do przodu, lecz kiedy pies pracuje, czasami składa uszy na czaszce .Uszy wysoko osadzone sš wadš.

SZYJA:
Mocna i umiarkowanie wysklepiona.

TULÓW:
Zwartej budowy, lecz w lędŸwiach nie za krótki. Tułów bez oznak nadwagi, a koœciec w proporcji do wielkoœci psa. Grzbiet prosty i łagodnie opadajšcy w kierunku bioder. LędŸwie silne i dobrze umięœnione. Długie lędŸwie, które mogš osłabiać grzbiet sš wadš. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta.

OGON:
Osadzony na umiarkowanej wysokoœci; jest przedłużeniem linii kręgosłupa u swojej nasady. Noszony jest ponad grzbietem, kiedy nie pracuje. Nie jest ani załamany, ani ciasno zwinięty na grzbiecie, ani krótko owłosiony jak lisia kita. Ogon malarnuta jest bogato owłosiony i wyglšda jak falujšcy pióropusz.

KONCZYNY:
Kończyny przednie o grubej koœci i dobrze umięœnione, oglšdane od przodu proste od œródręczy. Łopatki umiarkowanie ukoœne. Œródręcza krótkie, mocne i lekko odsiebne. Konczyny tylne szerokie. Oglšdane od tyłu, w statyce i w ruchu œciœle w jednej linii za przednimi kończynami, ani zbyt wšsko, ani zbyt szeroko rozstawione. Wilcze pazury na tylnych kończynach nie sš pożšdane i winny zostać usunięte zaraz po urodzeniu się szczeništ. Uda mocno umięœnione. Kolana umiarkowanie katowane. Stawy skokowe umiarkowanie katowane i nisko osadzone. Łapa typu "rakiety œnieżnej", ciasna i głęboka, o dobrze wykształconych poduszkach, Sprawia wrażenie wytrzymałej i zwartej. Duża, palce ciasne dobrze wysklepione. Pomiędzy palcami poroœnięta ochronnym włosem. Poduszki grube i twarde, Pazury grube i mocne.

CHODY/RUCH:
Chód malamuta jest stabilny, wyważony i silny. Jak na swojš wielkoœci budowš jest on zwinnym psem. Tylne kończyny oglšdane z boku ujawniajš mocny napęd, przenoszony poprzez dobrze umięœnione lędŸwie na przednie kończyny. Przednie kończyny przejmuja napęd od tyłu wraz z równym, wycišgniętym krokiem. Oglšdane od przodu, czy od tyłu, kończyny poruszajš się œciœle w jednej linii, ani zbyt wšsko, ani zbyt szeroko. W szybkim kłusie łapy będš zbliżajšc się ku osi ciała. Szczudłowaty lub Jakikolwiek chód nie do końca wydajny, czy wykazujšcy najmniejsze oznaki zmęczenia, ma być oceniany negatywnie.

SZATA:
Włos: malamut ma gruby, twardy, ochronny włos okrywowy, Nigdy długi i miękki. Podszerstek ma gęsty, od ok.2,5 do 5,1cm długoœci, natłuszczony i wełnisty. Włos ten, względnie krótki do sredniego wzdluz boków tulowia, wydłuża się na łopatkach i wokół szyi,w dól grzbietu,ponad zadem,na portkach i w pióropuszu na ogonie. MaIamuty majš zazwyczaj krótszš i rzadszš szatę w czasie miesięcy letnich. Wystawia się je w naturalnej okrywie. Przycinanie jej nie może być akceptowane, z wyjštkiem wymodelowania łap. Umaszczenie: rozpiętoœć najczęœciej występujšcych umaszczeń Sięga od jasnoszarego przez poœrednie odcienie do czarnego; sobolowei jego odcienie do rudego. Kombinacje kolorów możliwe sš do zaakceptowania w podszyciu, na czubkach, w miejscach przycinanych. Jedynym dopuszczalnym jednolitym umaszczeniem jest jednolicie białe. Biel zawsze dominuje na spodzie tułowia, częœciowo na kończynach, łapach i w znaczeniu częœci twarzowej. Biała strzałka na czole i bialy kołnierz lub plama na karku sš atrakcyjne i możliwe do zaakceptowania. Malamut ma płaszcz, a rozdzielone kolory rozciagajšce się ponad tulowiem, czy nieregularne upstrzenie nie sš pożšdane.

WIELKOSC/WAGA:
Rasa ta występuje w naturalnej skali wielkoœci. Pożšdana pocišgowa wielkoœć to: - psy- 63,5 cm w klębie,waga38kg, - suki- 58,5 cm w klębie,waga34kg. ~ Niemniej jednak ocena wielkoœci nie powinna przeważać nad ocenš typu, proporcji, ruchu i innych cech użytkowych. Kiedy sędziowane psy sš równe pod względem typu, proporcji, ruchu preferowany ma być pies najbliższy pożšdanej wielkoœci pocišgowej.

WAŻNE:
Podczas sędziowania AIaskan MaIamutów ich funkcja jako psów przeznaczonych do cišgnięcia na saniach ciężkich ładunków musi być brana pod uwagę ponad wszystkim innym. Stopień negatywnej oceny danego egzemplarza winien zależeć od tego, w jakim stopniu pies ten odbiega od opisu idealnego malamuta i od tego, w jakim stopniu poszczególna wada miała by faktycznie wpływ na zdolnoœć psa do pracy. Kończyny malamuta musza znamionować niezwykłš moc i olbrzymiš siłe napędowa. Jakakolwiek oznaka nieprawidłowoœci kończyn i łap, przednich czy tylnych, w statyce czy w ruchu . , ma być uznawana za poważnš wadę. Były by to: plaska łapa, krowia postawa tylnych kończyn, złe œródręcza, strome łopatki, brak katowania, szczudłowaty (czy jakikolwiek chód, który nie jest wyważony, mocny stabilny),wysokonożnoœć, płytka klatka piersiowa, ociężałoœć, słaba koœć czy ogólnie słabe proporcje.

WADY:
Jakiekolwiek odchylenie od wyżej wymienionych punktów winno Być uznawane za wadę, której waga przy ocenie winna pozostawać w œcisłej proporcji do jego stopnia.

WADA ELIMINUJACA:
Błękitne oczy.

UWAGA:
Psy muszš mieć dwa normalnie wyksztalcone jšdra w pelni opuszczone do moszny.