Siberian Husky     Alaskan Malamute     Samojed     Pies grenlandzki    Alaskan Husky

SAMOYED (Samoiedskaia Sabaka)


Samojedy sš serdeczne dla lu­dzi, nieco hałaœliwe, długowiecz­ne i czasem agresywne do innych psów. Sš psami inteligentnymi, spostrzegawczymi, chętnymi do działania. Nie sš obrońcami ani stróżami, niechętne do podporzšd­kowania się. Potrzebujš dużo ru­chu i zajęcia, sš dobrymi kompa­nami dla dzieci. Kochajš przeby­wanie na wolnej przestrzeni, ale dobrze adaptujš się w warunkach miejskich. Sš psami silnymi, wier­nymi, pojętnymi i posłusznymi. W okresie wielkich wypraw polar­nych na przełomie XIX i XX w. samojedy były już uznawane za bardzo dobre psy użytkowe i roz­przestrzeniły się po całym œwiecie. Sš to psy pełne wdzięku, œnieżno­białe, puszyste, eleganckie, łagod­ne i przywišzane do człowieka nie­ufne do obcych. Nazwa rasy „Samoyed” pochodzi od plemienia Samojedów za­mieszkujšcych północnš Rosje i Syberię. Żyjšce na południu tych obszarów plemiona używały do pilnowania stad reniferów psów białych, czarnych i bršzowo-plamistych; na północy psy były czysto białe i łagodne, wykorzystywane jako psy myœliwskie i zaprzę­gowe. Psy Samoyedów żyły w œcisłym zwišzku ze swoimi właœci­cielami; nawet spały z nimi w namiotach i ich ogrzewały. Brytyjski zoolog Ernest Kilburne Scott w roku 1889 spędził 3 miesišce wœród Samoyedów. Wracajšc przywiózł do Anglii bršzowego psa, .szczeniaka o imieniu „Sabaraka". PóŸniej sprowadził z zachodniego Uralu kremowš sukę „White Pachora", a z Syberii œnieżno­białego psa „Musti". psy te razem z psami przywiezionymi przez innych badaczy dały poczštek .samoyedom zachodniego œwiata. Pierwszy standard rasy ustalono w Anglii w 1909 roku.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Œredniej wielkoœci, elegancki, biały arktyczny szpic, u którego siła, wytrwałoœć, zwinnoœć, duma i pewnoœć siebie idš w parze wiekiem. Charakterystyczny wyglšd, i „uœmiech samoyeda” powstaje przez połšczenie kształtu i ustawienia oczu z ustawie­niem kšcików warg skierowanych łagodnym łukiem ku górze.

WAŻNE PROPORCJE:
Długoœć ciała przewyższa wysokoœć w kłębie o około 5%, a głę­bokoœć ciała jest nieco mniejsza od połowy wysokoœci w kłę­bie. Długoœć trzewioczaszki jest mniej więcej równa długoœci mózgoczaszki.

ZACHOWANIE/CHARAKTER:
Przyjacielski, pojętny, bystry i żwawy pies o bardzo słabym instynkcie łowieckim ( z czym się nie zgadzamy absolutnie ), W żadnym wypadku płochliwy lub agre­sywny. Bardzo towarzyski; nieprzydatny jako pies stróżujšcy. ( z tym też nie )

GŁOWA:
Silna i klinowata. Mózgoczaszka: Czaszka widziana z przodu i z boku tylko nieco wysklepiona, najszersza między uszami. Mało widoczna bruzda między oczyma. Stop wyraŸnie zauważalny, ale niezbyt mocno zaznaczony. Trzewioczaszka: Nos dobrze rozwinięty, preferowany czarny. W okreœlonych po­rach roku blednie do tzw. „nosa zimowego", jednak brzegi no­sa muszš zawsze być ciemne. Kufa silna i głęboka, mniej więcej równa długoœciš mózgoczaszkce. zwężajšca się stopniowo w stronę nosa. Ani spiczasta i sła­ba, ani ciężka i kwadratowa. Grzbiet nosa prosty. Wargi ciasno przylegajšce, czarne i dosyć mięsiste. Kšty warg biegnš łagodnym lukiem ku górze i tworzš typowy „uœmiech samoyeda”. zgryz/zęby: regularny, pełny zgryz nożycowy zgodny ze wzo­rem zębowym, o silnych szczekach i zębach. Oczy ciemnobršzowe, osad/one głęboko w oczodołach, rozsta­wione doœć szeroko, ustawione nieco ukoœnie, migdałowate. wyraz oczu „uœmiechnięty", przyjacielski, uważny i inteligentny uszy proste, dosyć małe. grube, trójkštne z lekko zaokršglony­mi czubkami. Sš bardzo ruchliwe: osadzone wysoko, a przy sze­rokiej czaszce daleko odsunięte od siebie.

SZYJA:
Muskularna, œredniej długoœci, dumnie.'noszona.

TUŁÓW:
Raczej nieco dłuższy niż wysoki; glęboki i zwarty, jednakże zwinny. Kłšb dobrze rozwinięty. Grzbiet œredniej długoœci, muskularny i prosty, u suk nieco dłuższy niż u psów. LędŸwie krótkie, bardzo mocne i wyraŸnie odgraniczone. zad pełny, silny, muskularny, lekko opadajšcy. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i długa, sięgajšca w dół pra­wic do stawu łokciowego, Żebra dobrze wysklepione. Linia dolna i brzuch miernie podcišgnięte.

OGON:
Doœć wysoko osadzony. W ruchu lub przy wytężonej uwadze noszony od nasady nad plecami lub zagięty na bok; w spoczyn­ku powinien zwisać, sięgajšc stawu skokowego,

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie dobrze ustawione, muskularne o silnych koœciach. Łopatki długie, mocno przylegajšce i skoœnie ustawione. Ramię ustawione ukoœnie, ciasno przylegajšce do ciała, Niemal tak samo długie jak łopatka. Łokcie ciasno przylegajš do ciała. Staw nadgarstkowy silny, ale giętki. Œródręczę ustawione lekkim skosem. Stopy przednie owalne, elastyczne, skierowane prosto cło przodu, długie, wysklepione; elastycz­ne opuszki. Kończyny tylne widziane z tyłu proste i równoległe; bardzo silnie umięœnione. udo œredniej długoœci, bardzo szerokie i muskularne. Kolano dobrze katowane. Staw skokowy doœć głęboko osadzony i dobrze katowany. Œródstopie silne, krótkie, prosie i równolegle ustawił me. Stopy tylne takie jak stopy przednie. Wilcze pazury powinny być usunięte.

CHÓD:
Silny, swobodny, robišcy wrażenie łatwego, z dalekim wykrokiem. Kończyny przednie majš daleki zasięg, a tylne dajš sil­ne odbicie.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos bujny, gruby, elastyczny, gesty jako idealna ochrona w klimacie polarnym. Samoyed ma okrywę podwójnš: krót­ki, miękki podszerstek i dłuższy, twardszy i gładszy włos okry­wowy, Włos na szyi i łopatkach tworzy grzywę, obramowujšca głowę, szczególnie wyraŸnš u psów. na głowie i na przodzie kończyn włos jest krótki i gładki, na zewnętrznej stro­nie uszu krótki, gładki i odstajšcy. Wnętrze ucha dobrze owło­sione. Z tylu uda włos tworzy tzw. „portki". Miedzy palcami rosnš włosy chronišce. Ogon bogato owłosiony. Włos u suk często jest krótszy i bardziej miękki niż u psów. W każdym wypadku poprawna sierœć winna mieć szczególnie lœnišcy połysk. Umaszczenie czysto białe, kremowe lub białe z biskwitem. przy czym podstawowš barwš musi być biel z niewielkimi tylko zna­mionami biskwitowymi. W żadnym wypadku włos nie może być beżowy.

WIELKOŒĆ:
Wysokoœć w kłębie: idealna 57 cm u psów, -53 cm u suk. Tolerowane sš odchylenia 3 cm w górę lub w dół.

BŁĘDY:
Wszelkie odchylenia od wyżej omówionych punktów należy uważać za błšd, którego ocena zależy od stopnia odchy­lenia:
- wyraŸne wady budowy,
- lekka struktura kostna.
- sucze psy, samcze suki,
- zgryz cęgowy.
- żółte oczy.
- miękkie uszy. - podwójnie zwinięty ogon.
- za krótkie nogi.
- silnie wygięte nogi, postawa krowia,
- na całym ciele falisty lub krotki włos; włos długi, miękki i zwi­sajšcy,
- nieufnoœć.

CIĘŻKIE BŁĘDY:
WyraŸnie pozbawione pigmentu miejsca na brzegach powiek i warg.

BŁĘDY WYKLUCZAJĽCE:
- oczy niebieskie lub różnobarwne,
- przodo- lub tyłozgryz,
- uszy nie stojšce pionowo.
- umaszczenie sprzeczne ze standardem,
- płochliwe lub agresywne zachowanie.


UWAGA:

Psy muszš mieć normalnie rozwinięte jšdra, znajdujšce się cał­kowicie w worku mosznowym.